Nog 8 dagen werken voor mijn Zweedse vrinden. En dan heb ik bijna 4 weken vakantie. Wat een leven he?! Nou. Maar eigenlijk heb ik maar een week vakantie. En ben ik 2 weken werkeloos. Voor het eerst in mijn leven. Vind ik best spannend.

Om te oefenen voor al deze vrije tijd heb ik nu alvast vier dagen vrij. En time flies als je niks te doen hebt. Behalve huishoudelijke zaken waar ik u niet mee verveel.

Vanochtend rushte ik Mike en Hannah naar een afspraak, want we hebben nog steeds maar één auto. En dat is behelpen als je in the middle of shit woont. Of ‘lekker buiten’ zoals mensen het ook wel noemen.

En terwijl ik er een half uur over deed om de auto heel lelijk in te parkeren, was Bianca’s eerste cappuchino al op.  Dan sta je echt voor lul trouwens. Rij je in de dikke bie em dobbeljoe van je vriendje, stap je tot 2 keer toe uit om te kijken hoever je van de stoep staat. Want dat zegt dat pieppieppiep-dingetje niet. Die zegt alleen ‘piieeep, je ramt een paaltje. Kutduitsers.

 

Maar B. had dus een van haar spaarzame kinderloze momenten en er moest geluncht worden. “Maar Zomer had toch de waterpokken? Wat heb je gedaan? Wat make-up erop en hop naar het kdv?” “jaja, beetje foundation doet wonderen”

En ik deelde met haar mijn kerstdroom van de hele familie in dezelfde kleur pyjama’s onder de boom op kerstochtend en vroeg me hardop af hoe realistisch dat was.

B. bevestigde mij dat hoewel ik misschien ietsiepietsie doordraafde, het wel leuk zou zijn.  Dus er worden beeldige huispakken in pastels aangeschaft. “krijg je die pubers in die pyjama’s dan?” vraagt Bianca. Terwijl mijn halve zondag gewoonlijk bestaat uit het uit de pyjama’s krijgen van de pubers.

Die het liefst de hele dag ruftend en aan hun reet krabbend door het huis lopen. Maar dat zie je niet. Op de foto’s.

 

Toen kwamen Hannah en Mike ons vergezellen voor een tosti en noemde Hannah ons alcoholisten en ontaarde moeders. Bianca dan. Die dans ontsprong ik dan weer lekker.

Waarop ik tegen B. zei ‘ze is wel lekker assertief he?!’

 

Verder had ik een afspraak voor een free-lance dingetje in een nabij gelegen gat dat ik niet eens heb geprobeerd op de navigatie. Maar ik reed er zo heen en denk nu tot mijn ontzetting dat ik in mijn vorige leven in Asenray heb gewoond.

De man waar ik de afspraak mee had kwam mij vaag bekend voor en toen zijn zakenpartner erbij kwam legde hij uit waarvan ook alweer.

“Dat is Iben, die ken ik van jaren geleden feestend in de kroeg en zij heeft mijn broer een keer heel hard afgewezen”. Kijk, zo dronken was ik toch weer niet.  Zit je daar met je goede fatsoen en je Burberry sjaal een beetje zakelijk te wezen.

Maar opdracht is in the pocket. Dus dat moet ik nu gaan doen. Want ik heb mezelf weer een veel te scherpe deadline gesteld. Grootspraak he?!

Dus. Maar eerst dit. Opdracht kan ook morgen nog. Of overmorgen.

De Lijstjes-koorts heerst in huize Downs- Vd Beek. Niet voor Sinterklaas, want ik ben hier de enige die nog gelooft. Maar voor Kerst.

Ik heb tegen de kinderen gezegd dat ze een beetje op tijd moet beginnen, zodat we niet 2 dagen voor Kerst met een roodgloeiende bankpas door de stad moeten rennen zoals vorig jaar.

Toen hebben we voor iedereen royaal uitgepakt. Ook een beetje om te compenseren voor armoedige kerstboom die ik in het donker had gekocht. ‘Dan liggen er in ieder geval genoeg cadeautjes onder’ was het credo.

 

 

“Dit jaar gaat het helemaal anders” riep ik. De kinderen zijn dusdanig verwend met hun verjaardagen dat Kerst bescheiden moest blijven.

Nu is bescheidenheid niet mijn sterkste punt. En heb ik zelf nogal een wensenlijst. Met Burberry regenlaarzen, een ticket naar Shanghai en de gehele nieuwe collectie van Marlies Dekkers.

En de kinderen doen daar natuurlijk niet voor onder.

 

Hannah wil nieuwe clip-in extensions uit Engeland, een mobiel met abonnement en een D&G spijkerbroek. Gaat alle drie niet gebeuren. Dat begrijpt u. Extensions vind ik afschuwelijk. Ik was al blij dat haar huidige versleten zijn en zij ze minder vaak indoet. Een abonnement neemt ze maar als ze financieel verantwoordelijk is voor zichzelf, over 4 maanden dus. En die jeans die zij wil heeft zo’n akelig zilveren plaatje op de kont dat echt ‘woonwagen’ schreeuwt.

“Heb je niet wat ideetjes voor kleinere cadeautjes?” vroeg ik. “Ik weet het niet, doe maar geld dan”. Euh...nee. Doen we niet. Dus ik zoek zelf wel wat. Dat krijg je met zo’n lijst.

 

Oja, en ze had een briljant idee voor de héle familie. Een Wii! Ik ben tegen spelcomputers, dat moge duidelijk zijn. Ik wil geen Wii. Ik vroeg aan Mike “Wil jij een Wii?” Nee. Nou, dan is het dus niet voor de hele familie. “Maar daar kun jij ook met je vriendinnen mee spelen! En fitnessen enzo”. Ik heb uitgelegd dat ik geen Wii-ende vriendinnen heb en dat graag zo wil houden.

 

De andere twee waren gelukkig specifieker en realistischer. Zahra wil alle toeters en bellen voor de PSP. Dat juich ik alleen maar toe, want zo’n PSP is hándig op vakantie joh. PSP aan, kind uit. Is ook een spelcomputer, maar daar heeft de rest van de omgeving geen last van. Dat is anders.

En ze wil allerlei boeken en een pop van Het Menselijk Lichaam van Hema. Heel educatief. En een jojo. Is gek trouwens dat ik bij het woord jojo niet aan zo’n rond ding denk, maar aan de weegschaal.

Rebecca neemt genoegen met een stijltang ‘geen goedkope die maar 2 graden wordt’ schreef ze erbij, Leren handschoenen (dezelfde als Rihanna) en ‘een make-upset samengesteld door Iben met alleen het beste van het beste’. 

En bijna iedereen heeft iets op zijn lijstje waarvan je weet dat je het nooit krijgt, maar het toch voor de zekerheid erop zet, omdat je het anders zéker nooit krijgt.

Bij Hannah is dat een hond, bij Zahra ook een Wii (dit keer stond ‘broertje’ er niet op) en bij mij een diamanten ring.

En Mike? Die heeft niks te wensen. Die heeft ons.

 

“Ik ben blij met jou” zegt een boer in Boer Zoekt Vrouw. Mike trekt me naar zich toe en zegt “I’m also blij met jou”. En dat is de essentie van alles, bedenk ik me. Gewoon blij zijn met dat je iemand kent, iemand hebt, die er is voor je. Blij zijn om bij iemand te horen.

Ik had vanmiddag de problemen rond relaties van vrouwen van mijn generatie uitvoerig besproken met mijn moeder. “Vroeger ging je met iemand dansen en die vond je leuk en dan was het dat. Keuze gemaakt” zei mijn moeder.

Je ging trouwen en dacht er geen moment over na of je de rest van je leven bij elkaar bleef. Of de karakters wel 100% matchen. En of je wel dezelfde verwachtingen had van het leven. Daar ging je gewoon van uit.

Nu is één derde van die mensen gescheiden. En ik ben, net als één derde van mijn tijdgenoten daar het product van. Kind van gescheiden ouders. Ik zag partners van mijn moeder komen en gaan. Mijn vader trouwde nog twee keer na mijn moeder. En is weer alleen.

Terwijl mijn ouders relaties aangingen voor één jaar of voor 5 werd mijn beeld van relaties gevormd. Niets is voor eeuwig. Leef met de dag. Carpe diem.

Iemand kan goed bij je passen voor een bepaalde periode in je leven. En soms, héél soms is het voor altijd.

Ik ben altijd ontroerd als ik oude mensjes zie die gearmd door de stad lopen. Een liefdevolle blik uitwisselen en elkaar ondersteunen in hun aftakeling. Wauw. Voor altijd samen. Zij wel.  

Ik kijk ernaar en het ziet eruit als ik een ver-van-mijn-bed-show. Ik ben 30 jaar. Heb een aantal langere en heel wat korte relaties gehad. Ik dacht ooit “dit is voor altijd”. Toen ‘altijd’ wat korter bleek uit te vallen, heb ik voorgoed dat vertrouwen verloren.

En dat klinkt dramatischer dan het is. Het betekent namelijk niet dat die intentie er niet meer is. Het is gewoon realistischer.

Maar als ik om me heen kijk, zie ik dat bijna al mijn vriendinnen dat hebben. Ze hebben een partner. En die voldoet voor een groot gedeelte aan hun ideaalbeeld. Nooit helemaal, want wij zijn nét van die generatie die de zoektocht naar De Perfecte Man heeft gestaakt. Wij weten dat niet álles in één persoon kan zitten. Zeker niet in een man. En we weten dat relatie een werkwoord is. Wat er overblijft na de kriebels in de buik, de eerste zoen en dagen lang in bed doorbrengen zonder dat de buitenwereld bestaat. Wij zijn er ons bewust van dat het gras altijd groener is bij de buren en dat er altijd kapers op de kust zijn. Wij weten wat vertrouwen is en hoe moeilijk dat kan zijn. En we zijn er zeker van wat we willen en wat we zeker niét willen. Wij zijn kinderen van onze generatie.

En met deze voedingsbodem kun je echt van geluk spreken als de essentie overblijft.

“Ik ben blij met jou”. Amen.

 

 

Ik heb heimwee naar Shanghai. Dat is ontstaan ongeveer een week nadat ik terug was, dus ik heb het al ruim een jaar.

Ik kan er niet de vinger opleggen wat het is. Is het de stank, het constante en oorverdovende gerochel en gefluim om je heen? De vriendelijke taxichauffeurs die je behalve uitschelden voor achterlijke witkop ook niet schromen om hun maag-en longinhoud uit het raampje te kieperen.

Of zijn het de ruim 18 miljoen Chinezen die er wonen en onder je neus om half 7 ’s ochtends gebraden eendenreet met vissaus versnaperen? Nee, vast niet. Want dat vergeet je. En dat hoort er ook bij. Net als de kakkerlakken die de macarena dansen over je toetsenbord in het internetcafé boven de KFC. 

 

Ik had net een opgewonden Patricia aan de lijn die morgen een weekje gaat shoppen in de stad der steden. Heb ik wel genoeg ruimte in de koffer? Vergeet ik niets te kopen? Zou dat restaurant er nog zijn?

Niets van die ranzige herinneringen die ik net opsomde. Nu leefde Patricia wel onder ietwat andere omstandigheden in China dan ik. Haar dienstmeisje was er fulltime, die van mij slechts een uurtje per dag, en dat is afzien, en haar chauffeur koetsierde haar overal naartoe.

Maar toch sta je voor dezelfde moeilijkheden. Laat maar eens je schoenen verzolen in Shanghai. Ik noem maar iets. Kun je een dag mee kwijt zijn. Leg maar eens aan een Chinees uit wat er mis is met je internetverbinding. Of dat je knuffel kwijt is. 

Maar je geniet ook van dezelfde dingen. Champagne drinken op de 87^ste verdieping van het Jing Mao. Een vergeten tempeltje bezoeken in het oudste gedeelte van de stad. Daar ondefinieerbare maar heerlijke soep eten voor 30 cent. Je vrienden thuis verrassen met bergen van de beste nep-merken-shit onder de zon. Ontzettend de expat uithangen op het terras van Xintandie waar je je in London waant, of in new York...nee, gewoon in Shanghai. Want nergens is het zoals daar. Nergens smelt Oost en West zo samen. En nergens merk je het verschil meer. Patricia beloofde me te smsen vanaf ons favoriete stekje. Zodat ik er toch een beetje bij ben. En volgend jaar staat het op m’n agenda. Om nieuwe herinneringen te maken en oude te herleven.

 

---

 

 

 

Kijk, ik geloof dus eigenlijk niet in reïncarnatie en vorige levens enzo. Maar ik sta overal open voor. Dit heb ik van deze site en is natuurlijk bullshit omdat dan iedereen met dezelfde geboortedatum hetzelfde vorige leven zou hebben gehad.

Maar toch he?! Laten we even net doen of het kan. Het verklaart wel het een en ander.

 

Dat ik een vrouw was in mijn vorige leven verbaast me wel. Ik vind namelijk dat ik ook wel eens denk als een man en mannen wel goed snap. Maar dat kan ook komen doordat ik tussen mannen ben opgegroeid en er *kuch* nogal wat gekend heb.

Dat ik in Azië leefde, verbaast me helemaal niks. Sinds ik er jaren geleden voor het eerst was, wil ik niets liever dan terug.

Dat van dat graven begrijp ik niet helemaal. Ik ben niet zo comfortabel met de dood, geloof heilig in mijn eigen onsterfelijkheid en die van de mensen om me heen. En ik ga ook nooit kijken naar een dode. Daarbij besteed ik het serieuze graafwerk hier in de tuin graag uit aan iemand die daarvoor doorgeleerd heeft.

Dat ‘planning en supervising’ is natuurlijk my middle name maar daar word ik nu ook zo moe van. Ik wil niet voor niks geen manager meer zijn. Huismanager is genoeg voor nu.

Dat laatste lijkt me wel duidelijk. Mijn leven staat in het teken van anderen. Toen al. En ik dacht dat ik alle moeilijkheden al was tegengekomen op mijn weg, maar het leven heeft toch steeds weer nieuwe in petto. What a joy.

Dus mijn missie in het leven is het helpen van anderen. Goddank heb ik een eindeloze energie. Zeggen ze. Misschien alleen vandaag even niet.   

 

In reactie op een reclame voor wasmiddel ofzo schildert R. een vriendinnetje van Hannah een schrikbeeld van de toekomst:

 

“Oh, fuck man. Dat wil je toch niet?! Moet je ’s ochtends opstaan, die kinderen aankleden, tandenpoetsen, boterhammen smeren. Dan naar je werk waar je de héle dag moet werken. Dan kom je thuis, kinderen ophalen wherever die zijn, eten maken, weer tandenpoetsen. De pyjama’s al een uur van tevoren aandoen, want die kinderen willen natuurlijk niet gaan slapen. Dan tussendoor een pilsje voor je man pakken. En dan naar bed. En dan moet je óók nog sex hebben zeker! Echt belachelijk man. Dat doe je toch niet. Ik wil een man die mij een pilsje brengt en dan mij sex geeft. Maar dat kan zeker niet he?!”

 

Wil iedereen die zich  in dit leven herkent de vinger opsteken en vertellen waar jij van droomde toen je 17 was?  

 

Hoe bevalt het leven als brunette je? Vroeg zij vanmiddag op de mail. Ik antwoorde dat ik tot nu toe geen briljante ingevingen had gehad maar dat dat elk moment kon komen. Ik werd ook nog niet echt serieus genomen. Nee, niet genómen! De nadruk ligt op serieus. Djiezus, jullie hebben een dirty mind. Maar ook dat niet trouwens, want Mike was op reis en mijn minnaar kon niet.

Goed, we dwalen af.

 

Wat ik dus wel merk is dat mijn nieuwe haar mij op slag tien jaar jonger maakt. Hannah merkte vanmiddag al op dat ik er jong uitzag. Ik huppelde op slag naar de supermarkt, waar ik al hinkelend Bob de Bouwer-pasta, Danoontjes en ander jeugdig voedsel insloeg.

Vanavond gingen we naar een voetbalwedstrijd van Zahra kijken in het bruisende Ospel. Hannah zat wat verderop op een bankje met haar moeder en ik ging vragen of zij ook iets wilden drinken. Toen ik wegliep vroeg een andere voetbalmoeder aan Mike’s ex of Hannah en ik haar twee oudste dochters waren. “Nee, dat is Mike’s vriendin”. Hilarisch! Vonden wij allen. En wij allen adviseren Mike dan ook om naar Dr. Shumacher te gaan om zich een uitdrukkingsloze botox-kop te laten spuiten. Want dit wordt natuurlijk langzaam genant.

Die andere voetbalmoeder moet zich wel lullig hebben gevoeld denk ik nu...ach. Whatever.

Zullen we even een liedje doen?

 

 

Dit lees ik op de website van Mike. En daar moet ik dan heel hard om lachen. Hoe schattig.

Want inderdaad mensen, onze relatie is zó  ideaal dat het enige punt waarover wij het oneens zijn, is onze opvatting over woorden of beelden.

Verder komt er bij ons champagne uit de kranen en stroomt er chocolademelk in de vijver. Wij leven in een soort van Punica-oase.

 

Als wij ’s ochtends opstaan ruiken wij beiden naar roosjes en pepermunt, kussen wij elkaar passioneel goedemorgen en springt Mike uit bed om 5 minuten later met koffie, verse aardbeien en een precies goed gekookt eitje aan ons hemelbed te verschijnen.

Dochter Hannah zit dan al uren ijverig te studeren want zij is 's ochtends binnen 5 minuten klaar en heeft alvast de vaatwasser uitgeruimd en het konijn verzorgd.

Ik groet vriendelijk de postbode die alleen leuke kaartjes en brieven van verre vrinden komt brengen.

Vervolgens vertrek ik al fluitend en dansend naar mijn uitdagende baan waar een reeks aan interessante collega’s mij hoopvol opwacht om er weer lekker tegenaan te gaan vandaag.

Als ik nog immer vol energie thuiskom, staat er een verantwoorde doch heerlijke maaltijd op tafel.

Nadat we onze boeiende dag met elkaar hebben gedeeld, zeer geïnteresseerd naar elkaar hebben geluisterd, ruimt Hannah de tafel af en gaat weer in alle rust en stilte studeren. Zonder msn, muziek, telefoon of andere afleiding.

 

Mike en ik drinken één enkel glaasje wijn en filosoferen over het leven. Zonder ook maar de computer of televisie te missen.

Soms krijgen we visite van een leuk ander stel, met een minstens zo mieters leven als het onze en prijzen we ons gelukkig met hoe goed we het allemaal hebben.

We hebben natuurlijk wel eens gehoord van mensen met relatieproblemen, geldzorgen, vervelende kinderen en ziektes, maar wij vallen gerustgesteld in slaap, wetende dat dát de ver van ons bed-show is.

Maar niet voordat we klaar zijn met de discussie 'woorden/ beelden' want dat blijft een heikel punt.